maandag 15 november 2010

Touwtjes en wie ze in handen krijgt

Wie wel eens vliegert, weet wat de gevolgen zijn van het loslaten van touwtjes die je stevig in handen hebt; dan ben je de klos! En dus mocht mevrouw Elatik weer aanschuiven achter de bestuurderstafel, want de PvdA ontbrak het aan de wil om de politieke mores te volgen en het over drie jaar opnieuw te proberen in Amsterdam Oost.
In een heel kleine notendopje was dit het geval; raadslid zegt: ‘foei’, D66 en GroenLinks zeggen: ‘valt best mee’, PvdA zegt: ‘dan stoppen wij ermee’. Bestuur valt. PvdA zegt: ‘stom’ en even later door iemand anders: ‘niet zo stom’ en dat is bijna nog stommer en nu is alles weer koek en ei.
Dit is overigens niet alles. In essentie gaat het om het verzwijgen van een blunder die het stadsdeel een dikke 20 miljoen euro kost. Maar daar kom je gewoon mee weg in Oost. Leg dat maar eens uit aan je kiezers!
Gelukkig hoeft dat niet. Tenminste niet de PvdA. Haar kiezers lijken zich voornamelijk druk te maken over de directe volksvertegenwoordiger en niet zozeer over partijpolitieke manoeuvres; Alles is best als meneer Zus of mevrouw Zo maar in de raad kan blijven opkomen voor onze belangen. En dat is precies hoe ons democratische stelsel zou moeten werken; groepjes kiezers met hun eigen belang kiezen hun eigen volksvertegenwoordiger die opkomt voor velen, maar vooral voor zijn eigen achterban. Wat klopt er dan niet?
Als je geen belang hebt bij veel kiezers, waarmee de kiesdrempel alleen maar hoger wordt, dan kan je regeren met het dedain waarmee sommige partijen te werk gaan. Als je geen belang hebt bij het betrekken van hen die geen vertrouwen meer in de politiek hebben, laat je het wel uit je hoofd om je iets van de kiezer iets aan te trekken. Sterker nog, door de kiezer te minachten en stelselmatig te schofferen, stel je de trouwe achterban in staat om de sleutelposities te blijven bezetten, er is steeds een kleinere groep kiezers nodig om je kandidaat gekozen te krijgen,
En ook dit is onderdeel van ons democratische stelsel. Maar de hiaten worden steeds zichtbaarder. De achterbannen worden steeds duidelijker en beter vertegenwoordig, net als de groep ontevreden niet-stemmers. En als dan die ene partijleider opstaat die de ontevreden niet-stemmer het geloof in de politiek teruggeeft, dan zijn de gevolgen onmiddellijk en gigantisch. Want niet alleen de kiesdrempel wordt weer naar normale hoogte gebracht, maar ook de daadwerkelijke vertegenwoordiging van het volk is weer in normaal perspectief neergezet. En dat is hoe ons democratische stelstel uiteindelijk het allerbeste werkt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen